Odcienie miłości. | marianna22 | e-blogi.pl
Blog marianna22
Odcienie miłości. 2020-03-28

Do zakochania jeden uśmiech


Tamtego dnia Laura spieszyła się na spotkanie. Wybiegła z domu spóźniona pół godziny. Kiedy weszła do sali konferencyjnej zebranie zbliżało się ku końcowi. Zarumieniona od biegu, zdyszana, z rozwianymi włosami i błyszczącymi oczami usiadła na najbliższym krześle i dopiero po chwili zdała sobie sprawę z tego, że na miejscu prezesa nie siedzi Antoni, lecz jakiś młody i bardzo przystojny mężczyzna.


— Proszę jak najszybciej przedstawić mi projekt budynku — powiedział do siedzących po jego prawej stronie architektów. — Najpóźniej w piątek chcę mieć kosztorys i wstępne plany zagospodarowania terenu. Dziękuję za spotkanie i owocnej pracy panowie — dodał wstając i żegnając współpracowników.


Laura liczyła, że uda jej się wyjść niepostrzeżenie i już podnosiła się z miejsca, gdy usłyszała:


— Poproszę panią Laurę Miłkowską, żeby została na chwilę. Chciałbym omówić kwestię wystroju wnętrz nowo powstającego hotelu — mówiąc to uśmiechnął się do niej, a ona spłonęła rumieńcem.


Coś takiego było w tym mężczyźnie, w tym jak na nią patrzył, jakby chciał zajrzeć do wnętrza jej duszy. Laurze z wrażenia aż skurczył się żołądek. Serce zaczęło jej mocniej bić. Nigdy nie wierzyła w miłość od pierwszego wejrzenia, dlatego zaskoczyła ją reakcja własnego ciała i serca.


A przecież on tylko się do niej uśmiechnął.


— Tak oczywiście — odparła Laura lekko schrypniętym głosem, ręce jej drżały i z trudem utrzymała teczkę w dłoni. Jakoś udało jej się wyjąć projekty i podać je mężczyźnie.


Ten chwilę przeglądał materiały, a gdy podniósł na nią swoje przeklęcie błękitne oczy coś, jakby iskra przeskoczyło między nimi. Laurze aż dech zaparło z wrażenia. On też musiał być tym zaskoczony, bo niskim, nieco zaskoczonym głosem powiedział:


— Kolorystyka jest zachwycająca, ale nie tak śliczna jak pani.


Pod wpływem jego słów Laura poczuła jak robi się jej gorąco. Nie mogła złapać tchu. Ten głos skusiłby nawet zakonnicę.


— Jest pan nad wyraz uprzejmy — odrzekła. — Jeśli to komplement to bardzo dziękuję. Jest pan bardzo miły, ale przecież nawet się nie znamy…


— No tak, nie przedstawiłem się — mówiąc to podniósł się z fotela i wyciągnął rękę — Marek Jagielski, jestem zastępcą prezesa zarządu. Będę zastępował Antoniego. Nic pani o tym nie wiedziała?


— Nie, byłam na urlopie — odparła speszona jego uważnym spojrzeniem, pod którym czuła się jak przygwożdżona do krzesła. Wzięła więc kilka oddechów, żeby się uspokoić.


Marek widząc emocje malujące się na twarzy Laury chciał jakoś rozładować napięcie.


— Rozumiem, proszę się nie martwić — rzekł uspokajająco — Antoni wróci, pół roku szybko minie. A póki co jest pani zdana na mnie. Mam nadzieję, że nie jestem taki straszny, jak o mnie opowiadali — uśmiechnął się.


A Laura miała wrażenie, jakby w pokoju ktoś nagle zapalił wszystkie światła. Jak urzeczona wpatrywała się w Marka. Ten mężczyzna działał na nią zbyt silnie.


— Nie jest pan straszny — przyznała. — Z pewnością będzie nam się razem dobrze pracowało.


— A może przejdziemy na ty? Byłoby jeszcze milej? — zaproponował, przyglądając się jej w taki sposób, że poczuła się jak najpiękniejsza, najbardziej pożądana kobieta na świecie.


Czy on ze mną flirtuje? przebiegło jej przez myśl, a na głos powiedziała:


— Oczywiście, nie ma problemu. Laura jestem — i uśmiechnęła się niepewnie. Nawet nie zdawała sobie sprawy jak uroczo wygląda i jak działa na siedzącego naprzeciw niej mężczyznę.


— Marek — powiedział i nim się zorientowała, co robi ujął jej dłoń i pocałował. Przeszył ją dreszcz, nagły i niespodziewany. Nie wiedziała, że na Marku ten gest też zrobił wrażenie. Ogromne wrażenie.


Wystarczyło tak niewiele, aby uczucie spadło na nich jak grom z jasnego nieba. Spodobali się sobie od pierwszego wejrzenia.


Wystarczył jeden uśmiech, czuły gest, żeby między Laurą i Markiem zaczęło się coś, na co oboje nie mieli wpływu. Wzajemne przyciąganie było zbyt silne, by mogli mu się oprzeć. A może nie chcieli?


Na tym właśnie polega piękno miłości, że zdarza się nagle, niespodziewanie, jak ulewa latem i odmienia nasze życie.


 


 



 


Dodaj komentarz


e-blogi.pl
  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]